สวัสดีค่ะหายหน้าหายตาไปนานมาก
กลับมาแล้วจ้า สำหรับใครที่ส่งกำลังใจมาให้ หรือที่เป็นห่วงอยู่
ก้อต้องขอบคุณมากๆนะคะ
ตอนนี้ป๊าก้อดีขึ้นนิดนึงแล้ว แม้จะไม่ถึงกับดีเลยทีเดียว
แต่ก้อสามารถหายใจได้เองแล้ว (ถอดเครื่องหายใจออกได้)
แต่ก้อต้องเข้าใจว่าโรคนี้คงจะไม่ได้หายเป็นปลิดทิ้ง
คงต้องใช้เวลาและปาฏิหารย์(เป็นอย่างมาก)
พ่อไตวาย และตับวาย ติดเชื้อในกระแสเลือดด้วย
อาการของคนดื่มหนัก เพราะงั้นถ้าคนที่คุณรักดื่มมาก
บอกให้เค้าหยุดดื่มนะคะ เค้าจะได้อยู่กับเราไปนานๆ
เจี๊ยบเห็นพ่อทรมานแล้ว ก้อคิดว่าคนป่วยเองก้อคงทรมานมากๆ
เมื่อตับไตไม่ทำงานของเสียก้อไม่ถ่ายเทออกจากร่างกาย
คิดดูว่าท้องพ่อป่องไปด้วยน้ำ เหมือนลูกโป่ง
หมอต้องเอาเข็มมาเจาะน้ำออกจากท้อง เป็นการขับถ่ายน้ำออกจากร่างกาย
แขนขาบวมช้ำ คนเรานะจะทนเข็มได้ซักเท่าไหร่กันเชียว
ร่างกายพ่อโดนเจาะหลายจุด
บางจุดหมอเจาะไม่ระวังจนเส้นเลือดฝอยแตก หลายสิ่ง
สงสารพ่อมาก....แล้วก้อช่วยอะไรพ่อไม่ได้มาก ^^"
เป็นได้แค่กำลังใจให้ป๊านะคะ
และ "เชื่อ" ว่าป๊าจะต้องหายค่ะ
,,,
ขออัพเดทไดอารี่ย้อนหลัง (นานมากกก)
ตั้งแต่วันศุกร์จนตอนนี้เจี๊ยบไม่ได้หยุดอยู่เฉยๆ เลย เชื่อป่าวค่ะ
เริ่มแต่วันศุกร์เลยนะ
วันศุกร์มีนัดเลี้ยงรุ่นเพื่อนที่มหาวิทยาลัย (มศว ประสานมิตร เอกจีนรุ่น1) อย่างฮา
เพราะฝนตกไม่มีใครมาเลย ทีแรกนัดกันที่ร้านทะเลบางกอก
ตรงรัชดา เพราะเพื่อนบางคนจะต่อผับกัน
นัดแอมกะเล็กไว้ที่ MRT พระรามเก้า
เล็กเบี้ยวโทรมาบอกว่าปวดหัว ขอบาย
เลยเจอกะแอมสองคน ปรากดว่าตอนจะต่อ taxi ไปร้านทะเลบางกอก
ออกจาก MRT ไม่ได้ เพราะติดฝน
เลยโทรเข้าเบอร์เอ๋ ว่าเพื่อนๆ จะกลับหมดยัง
เพราะตอนนั้นทุ่มนึงแล้วยังติดฝน
เอ๋หันไปถามดา พร้อมเสียงจากปลายสาย "ฮิ้ววว มาเลยๆๆๆๆ"
เห็นไหม "เพื่อนๆ" รออยู่
เรากะแอมเลยเอาว่ะลุยฝนไปไม๊อ่ะ
ซักพักเอ๋โทรเข้ามา เออ เปลี่ยนสถานที่นัดนะ
เป็นเอสพลานาดนะ
ตอนนั้นเราก้องงๆ ไรแว๊ เอสพลานาดเลี้ยงรุ่นได้ด้วยเร๊อะ ._.?
สรุปไปถึงเจอเพื่อนสองคนเอ๋ กะดา (ไม่นับเรากะแอม)
คนอื่นอ่ะแก?
"มีแค่นี้แหล่ะ"
กี๊สสสสสสส แกหลอกช๊านนนน
ฮ่าๆ ก้อขำๆ กันปาย
แต่จริงๆ เจอกันแค่นี้ก้อดีใจแหล่ะ
เพราะไม่ได้เจอเอ๋ ดา แอมนานนมากแล๊นนน
สุดท้ายไปกินเอ็มเคโกลด์กันมาก (กินไรที่หากินยากโน๊ะ ฮ่าๆ)

ทาโกะเรื่องชื่อ เราได้ลิ้มรสแล๊นนะ

(ล่าง) เอ๋ แอม และดา

ดูท่าเจ๊ดาซ่ะก่อง (แอร์ฯที่ฮาที่สุดในประเทศไทย)

ที่ MK gold
,,,
วันเสาร์
มีนัดสำมะคัญยิ่งยวด ยวดยิ่ง
ไปดูคอนเสริ์ทบอดี้แสลม
แต่คอนเสริ์ทมีตั้งเย็น ก่อนหน้านั้นพี่ๆที่ออฟฟิทก้อเลยว่าจะนัดแนะกันก่อน
นัดกันไปถ่ายรูปที่ม.ศิลปากร
เข้าเทรนด์ รัก/สาม/เศร้า สุดๆ
ปรากดมหาลัยปิดปรับปรุงหลายส่วน
และเหลือพื้นที่กระจิ๊ดนึง ซึ่งนักศึกษาเต็มเรย ซ่ะงั้น
แต่ไม่ต้องห่วงพี่เล้งมีแพลนบี
เฮียแกเตรียมล่วงหน้าไว้แล้วว่าถ้าไม่ได้ถ่ายในมอ จะถ่ายที่วัดพระแก้วแทน
(ตอนเจี๊ยบแต่งตัวอยู่พี่เล้งโทรมา)
ฮัลโหล ใส่ขาสั้นมาป่าว อย่าเชียวนะ เผื่อจะเข้าวัด
เจี๊ยบรีบตอบ
"ไม่สั้นๆพี่"
ตอนนั้นก้อแบบ เอ แต่เราใส่เสื้อกล้ามนา
ออ มะเปงราย เด๋วคลุมผ้าพันคอ พอถูไถๆ ได้น๊อ
สรุป ไม่รอดพ้นงับโดนเช่าเสื้อเชิ๊ต
เหมือนคนทำสวนได้อีกอ่ะ T^T
แถมเจ้าหน้าที่ก้อคอยตะโกนถามตลอด
"คนไทยป่าวๆ"
คือเค้าคิดว่าเราเป็นน้องยุ่นทำเนียนอยากเข้าประตูฟรี
ถามหลายด่าน แถมตะโกนดังมาก
สุดอาย T_T
รูปเยอะมากนะคะ

แช่ะที่ศิลปากร อย่านึกว่าน้องก้อย (ขึ้นอืด)น๊า

รูปนี้มีชื่อนะ "ส่วนเกิน" (คิดเอาว่าใคร)

รูปนี้ดูอ้วนๆ (-oo-)

เอาออกปายยย หมดเวรกันที ฮ่าๆ
,,,
ออกจากวัดไปเมืองทองกัน เย้ๆๆๆๆๆ
หน้าเหนียว ตัวหนึบ แต่ใจยังสู้
คอนฯคนเยอะมาก บรรยากาศหน้างานคึกคัก
ตั๋วหายากกว่าทอง เพราะหน้างานคนมาขอซื้อตรึม
Everybodyslam คอนเสริ์ทที่ดีที่สุดในชีวิตของบอดี้แสลม...และเจี๊ยบ
สุดยอดความมันส์ พี่ๆ เก่งกันมาก
พี่ตูนแมนได้อีก ปกติฟังแต่เสียงร้องก้อว่าปลื้ม
เจอการพูดจาที่แบบดูซื่อๆ จริงใจ ไม่เก๊กหล่อ
ได้ใจหนูเจี๊ยบไปเต็มๆ
ฝีมือไม่ต้องพูดถึง อยากให้พวกนักร้องที่ขายหน้าตามาซื้อตั๋วคอนฯไปต้มกินจิง
แบบว่าคุ้มค่าบัตรสุดๆ ขนเพลงจากอัลบั้มทั้งสี่มาแน่นเอี๊ยด
แม้บางเพลงจะเนื้อไม่เป๊ะ แต่บ่ยั่น
เปิดคอนเสิร์ทด้วยเพลงปลุกใจแนว BS เรียกความคึกคักได้ดีทีเดียว
ช่วงกลางเป็นเพลงช้า เพลงรัก เพลงอกหัก
เน้นเสียงร้อง กะเสียงเปียโน
ซึ้ง สะกดคนดูได้อีก
ตอนท้ายเป็นเพลงเร็ว โดดอย่างมันส์
ออ มี guest เป็น Buddha Bless
พี่ตูนเต้นน่ารักโฮกกกกก เป็นภาพที่แปลกตา แต่ไม่ขัดตา
พี่ตูนร้องเพลง Low น่ารักสุดๆ
สรุปสุดยอดดดดดดดด
ตั๋วเรามูลค่าพันสองยังไกลโฮกก

เรา กะ พี่ทีม ยืมควงวันนึงนะพี่ชาย (ควบตำแหน่งตากล้องคู่บุญ)

เราเอง
ทีแรกนึกว่าห้ามเอากล้องเข้าเลยเอาไปเก็บในรถ
ที่ไหนได้ คนเอาเข้ามากันตรึม
เราเลยอาศัยน้อง N70 เป็นตัวช่วย งึบๆๆๆ
ดูภาพบรรยากาศเล็กน้อยย

บุดดาเบลส แบบรางๆ
ชอบคำพูดพี่ตูนหลายประโยค
เพลงย้ำเป็นเพลงที่หน่อมแน้มที่สุดของ BS ร้องกี่ทีก้ออาย
(คืนนั้นพี่ตูนร้องย้ำแบบหนักๆ ต่างจาก Ver.เก่า)
BS ไม่เล่น ไฮ5 นะครับ ^^
กลับถึงบ้านเที่ยงคืนกว่าๆ
,,,
วันอาทิตย์

เรากะมามี๊

อายมากที่ต้องติด

บ๊ายบายบางกอก
นอนตีสอง ตื่นตีสี่ห้าสิบ แบบว่าไม่ได้หยุดเลยทีเดียวเชียว
รีบห้อไปสุวรรณภูมิ ไกลบ้านได้อีก
ไฟลท์ 7.50 แต่ต้องรีบไป check-in ก่อนเวลา 45นาที
ใช้บริการสายการบินในดวงใจ (คนงบน้อย)แอร์เอฯ
แต่คราวนี้แม่ไปด้วยยอมทุ่มเงินซื้อ Boarding Pass Express
ไม่อยากให้แม่ต้องแย่งขึ้นเครื่องกะชาวบ้าน
สงสารคนแก่ เอร๊ยย ล้อเล่นงับ
ก้อดีได้ขึ้นเครื่องก่อนชาวบ้าน สะดวกขึ้นนิดนุง
ถึงภูเก็ตญาติมารับไปบ้านที่โคกกลอย (พังงา)
แวะกินข้าวเสร็จก้อต้องรีบไปเยี่ยมพ่อ
โรงบาลพ่ออยู่ตะกั่วปลา ไกลได้อีกอ่ะ
ไกลกว่านั่งเครื่องกทม. ภูเก็ตอีก
กันดารด้วย
ถามว่าทำไมพ่อถึงมารักษาตัวที่นี่
ความว่าเพื่อนสนิทเป็นพยาบาลอยู่
อาการพ่อดีกว่าที่ฟังมาจากญาติๆ
ทำให้เราเบาใจไปมาก
,,,
วันจันทร์
เกือบตกเครื่อง กว่าจะห้อจากตะกั่วป่ามาสนามบินภูเก็ต
สงสารก้อแต่แม่ เคาเตอร์เชคอินปิดแล้ว
เราสองแม่ลูกต้องหอบของวิ่ง
แล้วค่อยเอาของไปโหลดข้างเครื่องกันเอง
ประสบการณ์ระทึกสุดๆ
แต่ขี้เกียจเล่า ยาว งุงิ
เอาเปนว่าเรารู้กันสองคนนะมามี๊

ค้างบ้านอา

ป๊ะป๋าสู้ตาย (เด็กน้อยคือน้องต่างมารดาของเรา หน้าปักษ์ใต้ได้อีก)
สรุปงานนี้เหมือนแม่ไปเยี่ยมพ่อมากกว่า สองคนคุยเรื่องความหลัง
พูดถึงคนเก่า คนแก่ ไอ่เรารึไปนั่งหลับซ่ะง้าน
ป๊ายังเล่นมุกแพรวพราวได้ ถึงป่วยแต่สมองไม่ป่วยว่างั้น
แม่ก้อบ่นตามประสา
สรุปพ่อกะแม่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันในตอนนี้
แบบนี้น่ะดีแล้ว
ปล.
พรุ่งนี้ครบรอบสองปีของเน เจี๊ยบ.....
ไปนอนแล้วจ๊า ไดยาวมาก เขียนลวกสุดๆ
คอนฯเล่นเพลงโปรดเจี๊ยบ "คนมีตังค์" สองรอบแน่ะ :)